regnarts online

We are all victims

2009-05-24T07:20:00.000-07:00

Even at the office, the issue is the feast of everybody. We are all victims, as everybody does.

If I were to asses the issue of sex scandals that have involved hayden kho and some celebrity women, well it was their choice. In the first place they should have thought of the consequences, of the "thing" they did whether they know it or not.

Given the fact that kho was in the influenced of drug during that time, still he cannot use this as a defense in the court if ever the investigation continues. the thing is he already involved himself and more he can do is to apologize - the thing that many do not want o accept with their judgemental statements and thoughts, no one knows.

One thing more, the act of recording the scene is already questionable given the the fact that he is a professional, more to say, every body would think that he is really a sex maniac. Why would some one record thier own sex scence if there is no intention then?- well a question to answer for people who are sex maniac, doing the same thing.

On the other hand, I could say that katrina halili is truly a victim here. Well, if she involved herself that is because she has no idea that it was on record. It was supposed a private thing for two private persons only-for lovers.

Who should be blamed then? Well everybody that was invoved in the spreading, reproducing, uploading of copies through cyber space, DVDs and CDs including kho. Let us leave this job to the authorities.

An act is not a scandal if it is not scandalous and everybody will not be involved. I think we are all victims here. Victims of our own interests and curiosity that made the issue scandalous. If no body is after for the video, it will never be a scandal.

I had the chance to watch the video and it does not make sense. Maybe because i have watched already a lot of videos like this, and it's nothing to me. What i want to pin point is because the persons involved are celebrity, they ahve their names to protect for. If they are ordinary people, it is just nothing, i tell you.

We are all vicitims here, victim of our own interests and involvement.

Please BEAR with Me!!(Pasintabi kay Prof. Nael)

2009-05-05T00:44:00.001-07:00

Dahil sa umuulan ng malakas kaninang umaga, nawala sa dati kung routine ang pagpasok ko sa school, sa aking alma-mater na ayaw ko man, pero dapat kung mahalin, ewan ko nga ba.

Tuwing papasok ako sa PNU, bago pa man ako makarating sa gate, bibili ako ng ballpen sa manong na nagtitinda sa harap, umulan o umaraw man naroon siya. Sa halos araw-araw na ginawa ng Diyos (buko juice) nawawala ang ballpen ko. Hindi ko nga alam kung bakit, sadya lang siguro akong burara, ang dami ko kasing iniisip, si ano, si ano pa, at iyong ano namin ni ano...

Pagkatapos kong bumili ng ballpen, kukunin ko ang planner ko dahil nakasuksok doon ang registraaaaaaaaation card ko- ang nagsisilbing ebidensya na naka-enroll ako ngayon sa PNU. Nagmistulang gate pass iyon ng mga bagong enroll-ang rason, hindi pa gawa ang ID. Sige tatanggapin ko muna iyan ng buong giliw dahil baka maisyu na naman ako sa admin na aktibista, kababalik lang nanggugulo na naman pinagradweyt na nga at bingyan ng award-utang na loob ko pa. Sige pagbigyan muna-silence ralph, have patience.

Back to topic, dahil nga umuulan ng bonggang-bongga kanina, nawala ang dati kung routine. Dumeretso ako sa gate na hindi nilalabas ang reg card ko. Aba ang eming guard, kaaga-aga minodahan ako.

"Nasaan ang ID mo isuot mo!" Bungad sa akin ni eming guard na hindi naman kagwapuhan at katangkaran, chaka in short!

Syempre, sumagot ako ng mahinahon. "Sandali lang ho, umuulan kasi sa labas hindi ko nakuha ang reg card ko baka mabasa ang mga gamit ko, dito ko na lang sa loob ilalabas ."

Aba, ang manong guard sinagot ako ng buong giliw, bonggang bongga sinabi ni eming guard, "Dapat kasi nagdala ka ng payong para hindi ka mabasa ang hindi ka makaabala (sa iba pang pumapasok)

Teka lang kasi, pati hindi ko pagdala ng payong pakikialaman mo, gusto yatang mareglahan nito, kaaga-aga(sa isip-isip ko). At hindi nakatiis ang lola mo, sumagot sa kgwapuhang eming guard.

"Aba, sabihin mo sa PNU Press na ibigay na ang ID ko dahil last two weeks pa ko nag pa picture wala pa rin, (may diin) NANG HINDI TAYO MAABALA PARE-PAREHO (with matching pagkumpas ng kamay, alam mo yan, nagbayad ako!) Sabay lakad papasok ng Main building. Narinig ko pang nagsabi ang guard na Oh sige. Talaga lang ha, sa isip-isip ko.

Hamakin mo ba naman, last two weeks pa ako nagbayad ng ID ko, three days na lang ang pasukan ng summer class wala pa ring ID. ano ang silbi niyan, display...ewan ko na alng talaga ha. Nagkataon pa na ang prof ko sa Philosophy of Education ay si Dr. Nael, and director ng PNU press.First day ng class namin alam niyang iyon na talaga ang problema. Wla na raw kasing pagpiprintan dahil nawalan na raw ng supply kahit noong decmeber pa ra w ang request nila. Ang huli niyang salita, bonggang-bongga,"Please BEAR with us." sabay ngiti ng pagkaganda ganda. Sa pananalita ni sir, isinisisi niya ang admin.

Kahit ganyan talaga ganyan ng PNU!

Hay naku, isa lang ang masasabi ko, "PLEASE BEAR with us."

Ikaw, papayag ka ba na magmukhang BEAR with them?:)

Kay Rebo:Ipagpatawad mo

2009-05-05T00:31:00.000-07:00

Ipagpatawad mo kung ngayon lang ulit ako nakadalaw sa iyo.
Halos isang taon rin tayong hindi nagkita. Ang totoo, may mga pagkakataong gusto na kitang kalimutan, gusto na kitang baliwalain, at hindi na ako naniniwala sa iyo. Ang bilis ko kasing mapa-ibig sa iba, ang lakas kasi ng hatak niya.

Sa kanya, hindi ko kailangan maghirap, hindi ko kailangang magtiis. Hindi ko kailang magmartsa ng napakahaba, makipagpatentero sa mga pulis, makipagtago sa mga kinatatakutan nating kaaway na hindi kilala. Hindi kailangang makipagiit, makipaglaban at makipagsigawan na hindi ko alam kung minsan kung may kasiguraduhan ba. Hindi ko kailangan ng puspusang pakikibaka.

Halos isang taon nga rin na nawala ako sa piling mo. Natanggap ko minsan ang mga imbitasyon mo; magkita tayo dito, magkita tayo doon, pero pinili kung magsinungaling at magbigay ng mga dahilan para hindi ako makadalo sa pagkikita natin. Nakonsesnya ako ng mga panahon na iyon.
Sa isang taon kung pagkawala, marami akong mga naging karanasan. Mag karanasan na dati’y pinag-aaralan lang natin sa isang silid kasama ang iba ko pang kaklase na naging bahagi rin ng karanasan ko sa iyo. Kung dati ay halimbawa lang natin ang mga karanasan na iyon sa ating pag-aaral, ngayon labis na labis ko itong nararanasan, hindi man siguro ganoon ka lala pero ganoon ka totoo ang mga halimbawa na iyon.

Pumapasok ako bago pa man sumapit ang ika-pito ng umaga. Kapag naroon na ako, tuloy-tuloy na ang pagtatrabaho ko. Minsan nakakasaglit matulog ng limang minuto bilang pahinga ko, bukod sa pahinga ko sa pagkain ng pananghalian at meryenda—medyo maayos pa naman ang ganito. Pero ito ang nais kung isumbong sa iyo, nakakalungkot isipin na ang naging kapalit ng pagtatatrabaho ko at pagkalayo ko sa iyo, ay ang maging alipin ng mga edukador kapitalista sa pinagtatrabahuan ko. Halos lahat naman kami biktima, hindi man nila napapansina at aminin, lahat kami biktima ng mga edukador kapitalista. Biktima rin kami ng sarili naming hilig sa kakarampot na yaman na ibinabahagi nila.

May nais pa sana akong isumbong sa iyo pero nahihiya ko dahil wala akong nagawa at nanatili na lamang sunud-sunuran sa may makapangayarihan. Assert academic freedom, No to tuition increase para sa mga estudyante, ipagtanggol ang ating karapatan at hinaing, freedom of expression—alam kung lahat ng ito ay madalas nating ipaglaban dati, halos itaya ko pa nga diba ang lahat ng sa akin para lamang maipagtanggol ang mga iyan. Pero nang naroon na ako, wala akong magawa kung hindi ang manahimik at maging tuta, sunudsunuran kung ano ang nais idikta ng amo ko. Nakakalungkot man pero naging ganoon ako. Nahihiya ako sa iyo. Nahihiya ako dahil hindi ko manlang nagawang ipaglaban ang mga kasama ko, ang mga bata. Nalulungkot ako.

Sa kabila ng lahat, kinasasabikan pa rin kita. Nais pa rin kitang makasama pati na ang mga kamag—aaral ko at iba pa. Konting panahon na lang ang titiisin ko at makakasama ulit kita. Gusto ko ulit na makasama kang magmartsa ng napakahaba, makipagpatentero sa mga pulis, makipagtago sa mga kinatatakutan nating kaaway na hindi kilala. Makipagiit, makipaglaban at makipagsigawan, makasama ka sa puspusang pakikibaka. Sa iyo lang talaga ako magiging masaya.

Pabayaan mo, sa aking muling pagbabalik, may iba pa akong makakasama. Iyon naman talaga ang adhikain natin diba—ang magmulat ng mga tulad ko.
Siya nga pala, pakisabi sa mga sumunod sa akin na kasama mo ngayon na sana huwag na nilang tularan kung ano man ang estado ko ngayon dahil magiging biktima din sila. Patawad kung may ganito akong pagtingin dahil ayaw ko lang talagang matulad sila sa akin. Alam ko namang labis mo na silang napa-ibig at naimulat. Kitang-kita ko naman sa kanilang kilos at pananalita.

Sa susunod, gagawin kung mas madalas ang pagdalaw ko.

Who sets morality then

2009-04-30T07:43:00.000-07:00

I raised a question to my professor in philosophy if morality is universal or relative. I am certain that he heard my question but he shifted to giving situations like pre-marital sex, begging and stealing, and asked everybody if it is moral, then. OF course some of my classmates, gave their opinions and views about the raised questiuons. It led to conclusion that morality is universal based on the eternal law; the law which was given by the God as mentioned in the Ten Commandments, and resulted to the dictate of our own conscience and norms based on cthe culture of the country.Haisssst...I still believe that morality is relaive. We are the oune who should set it, based from the culture we believe in...